La Retbutiko
FEL, ĉiam io nova! Por skribi al ni
Indekso
Aktualaj kaj novaj temojĈefa FEL-indekso
Retbutiko
Eldonoj
Ekspedmanieroj
Via konto
Kiel pagi?
La IBAN-sistemo
Kreditkartoj
Adresŝanĝoj
Privilegiaj klientoj

La dezerto de la Tataroj

Retmesaĝo de novaj
FEL ĉe Facebook
FEL ĉe Twitter

Dezerto de la vivo

Rezignacio, vaneco, flegado de neplenumotaj esperoj dum la vivo pasas - jen kelkaj temoj de La dezerto de la tataroj, romano el 1940 de Dino Buzzati. La nomita dezerto estas neloĝata regiono ĉe landlimo, kie la protagonisto dumvive servas kiel oficiro, atendante sian vivotaskon. Sed ĝi povas esti ankaŭ la dezerto en la homa spirito, aŭ la senfina vasto, kiu disigas homon de lia kunhomo, aŭ la senkompata paso de la vivo mem.

La romano do prezentas problemojn de la homa ekzistado, demandojn pri celo kaj senco vivi. Ĝi tion faras per tono rezigna, melankolia, serioza, griza, en kiu kaŝiĝas ankaŭ nuanco de koŝmaro aŭ angoro. Mi preskaŭ dirus, ke ĝin stampis leĝera etoso de Kafka, aŭ eble de la svedo Pär Lagerkvist. Dino Buzzati estis itala prozisto, poeto, ĵurnalisto kaj pentristo kiu vivis inter 1906 kaj 1972, kaj en siaj verkoj li ofte pritraktis la neeviteblan pason de la homa vivo, kaj ties certan finon, la morton. En kelkaj verkoj oni tamen trovas ĉe li certan humoron spicitan per milda ironio.

En antaŭparolo kaj kovrilteksto oni nomas brila la tradukon de Daniele Mistretta. Nu, plejparte la lingvaĵo estas bona, senriproĉa. Se ĝi krome brilus, tio eble signifus perfidon al la retenita stilo de tiu ĉi verko plena de tristo kaj amaro.

Sten Johansson

Meine Bewertung

Sterne
FEB-Code Kennwort (Kennwort vergessen)

Nicht mehr als 250 Zeichen. Für die Esperanto-Buchstaben ist die x-Schreibweise möglich. Falls sie einen Fehler gemacht haben, geben sie den Text erneut ein. Der alte wird automatisch gelöscht.