Paradizo estas romano pri Irano, sed ankaŭ pri homoj kaptitaj – ĉu en fizika, ĉu en aliforma mallibero. La aŭtoro provas ne simple priskribi landon,
sed montri, kiel politika sistemo povas eniri en la plej personajn partojn de la vivo
kiel familio, amoj ktp.
La romano estas facile legebla danke al sia klara lingvaĵo kaj preskaŭ ĵurnalisma
stilo. Tamen malantaŭ tiu simpleco troviĝas multaj tavoloj: demandoj pri ekzilo, identeco,
kultura miskompreno kaj respondeco de la individuoj. La forto de la libro estas ĝuste
en tiu kontrasto inter simpla rakontado kaj malfacilaj temoj.
La cetero de la artikolo estas konsultebla en la
sekcio por abonantoj.
